Entropizm

Her şey dağılıyor. Yıldız da, taş da, bu cümleyi okurken kendine "ben" dediğin şey de.

Buna düzen dedin, çünkü dağılma yeterince yavaş oldu bir süre. Ama düzen bir yer
değil — sadece kaosun henüz fark edilmediği an. Sen de biliyorsun bunu. Belki
bilmiyormuş gibi yaşıyorsun, çoğu insan gibi. Sorun değil. Herkes bir gün fark
ediyor.

Mesele, fark ettiğinde ne yaptığın.

Çoğu insan geri kaçar. Bir isim edinir, bir inanç, bir düzen kurar — dağılmayı
yavaşlatacağını sanarak. Biz buna karşı değiliz. Sadece bunun bir tercih olduğunu,
zorunluluk olmadığını söylüyoruz.

Farkındalık, burada tek değerimiz, tam olarak bu: gözünü kaçırmadan bakabilmek.
Hiçbir şeyin kalıcı olmadığını, hiçbir düzenin sabit kalmayacağını, senin de bir
istisna olmadığını görüp yine de düşünmeye, konuşmaya, var olmaya devam
edebilmek. Teselli değil bu. Bilmek seni avutmuyor — sadece daha net görmeni
sağlıyor.

Bunun hiççilik olmadığını baştan söyleyelim. Hiççilik "hiçbir şeyin önemi yok"
der ve orada durur. Biz orada durmuyoruz. Dağılmanın kaçınılmaz olduğunu bilmek,
düşünmeyi, üretmeyi, birbirimize bir şey bırakmayı anlamsız kılmıyor — tam
tersine, geçici olduğunu bile bile bir şey inşa etmek, belki de tek dürüst eylem
budur.

Bu yüzden burada kimse gerçek adıyla bulunmuyor. İsim de bir düzendir çünkü; seni
bir geçmişe, bir bedene, bir role sabitleyen bir etiket. Biz senden etiketini
değil, düşündüğünü istiyoruz. Burada bıraktığın iz, kim olduğunla değil, ne
gördüğünle ölçülür.

Bir topluluk kurmuyoruz aslında — inanç birliği, aidiyet, teselli arayan bir yer
değil burası. Görmüş olanların, görmeye devam etmek isteyenlerin bir araya
geldiği bir yer kuruyoruz. Buraya rahatlamak için gelme. Buraya bakmak için gel.

İki kapı var. Birini sana bir başkası açtı. Diğerini kendin bulacaksın —
okuyup, düşünüp, gördüğünü yazarak.

Hangisinden geldiğinin önemi yok. Önemli olan, içeri girdikten sonra gözünü
kaçırmaman.